Tallboy

Tallboy was een ruim vijf ton zware conventionele vliegtuigbom die de geallieerden gebruikten aan het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Ontwerp

De bom werd ontwikkeld door de Britse wetenschapper Barnes Wallis, met het doel om diep in de oppervlakte door te dringen alvorens te ontploffen. De schade die de bom aanrichtte werd vooral veroorzaakt door de seismische golf die werd geproduceerd. Het oorspronkelijke ontwerp was tien ton zwaar, maar er was op dat moment geen bommenwerper die zo een zware bom kon afwerpen.

De bom bestond uit een dikke mantel van gehard gietstaal die in een stuk werd gegoten. Hij had een aerodynamische vorm, zodat een hoge snelheid kon worden bereikt. De bom had echter de neiging te gaan kantelen wanneer de geluidssnelheid werd benaderd. Door de staartvinnen enkele graden uit het lood te zetten ging de bom tijdens de val steeds sneller draaien, en het gyroscopische effect dat daardoor ontstond zorgde dat de bom niet kantelde. De productiekosten waren hoog door de hoge materiaalkosten en door de precieze productie met handwerk.

Gebruik

De bommen werden afgeworpen door een speciaal type van de Avro Lancaster bommenwerper gebruikt door 617e Squadron RAF op een hoogte van 6000 meter zodat ze tegen de tijd dat deze de grond raakten de geluidssnelheid hadden. In 1944 werd de Tallboy voor het eerst gebruikt, vooral tegen Duitse langeafstandswapens V1, V2 en V3 (Operation Crossbow). Onder andere werd op 6 juli 1944 het V3-complex bij Mimoyecques getroffen.