Osman II

Osman II (Osmaans: عثمان ثانى , ‘Osmān-i sānī) (Istanboel, 3 november 1604 - aldaar, 20 mei 1622) (ook bekend als Genç Osman, dat Jonge Osman betekent in het Turks) was sultan van het Ottomaanse Rijk vanaf 1618 tot zijn dood in 1622.

Osman II was de zoon van sultan Ahmed I en zijn vrouw Mahfiruze Hatice. Zijn moeder gaf op jonge leeftijd al veel aandacht aan zijn opleiding. Hierdoor kon Osman II uitgroeien tot een bekende dichter. Volgens een wijdverspreide historiografische legende beheerste hij tevens veel talen, waaronder Arabisch, Perzisch, Grieks, Latijn en Italiaans, maar dit bleek te berusten op een verzinsel in een achttiende-eeuwse Franse roman. Hij besteeg de troon op de jonge leeftijd van 14 jaar na een staatsgreep tegen zijn oom Mustafa I. Ondanks zijn jonge leeftijd zag Osman II zichzelf al snel als een heerser en na het veiligstellen van de oostgrens van het rijk door een vredesverdrag met de Safawiden in het huidige Iran leidde hij persoonlijk een Ottomaanse invasie van Polen. De inval vond tegenstand onder het leger en de Janitsaren. Aanvankelijk was de campagne redelijk succesvol, maar Osman werd gedwongen een vredesverdag te tekenen met de Polen na een zware nederlaag in de slag bij Chotyn. Osman II deed het verdrag voorkomen als een overwinning over de gaurlar ("ongelovigen"), maar keerde beschaamd terug naar Istanboel waar hij zijn Janitsaren en de onbekwaamheid van zijn staatsmannen de schuld gaf van de afgang. De Pools-Litouwse koning Sigismund beweerde trouwens ook dat het verdrag een overwinning was, maar dan voor Polen.