Joy Fleming

Joy Fleming, geboren als Erna Raad (Rockenhausen, 15 november 1944 – Hilsbach, gemeente Sinsheim, 27 september 2017), was een Duitse jazz-, blues- en schlagerzangeres.

Levensloop

Kort na haar geboorte moest Flemings familie ten gevolge van de oorlog naar Mannheim verhuizen. In 1958 won ze met Ciao, ciao bambina een plaatselijke schlagerwedstrijd. Na een opleiding tot verkoopster zong ze op 16-jarige leeftijd jazz en blues in Mannheimer bars en muzieklokalen.

In 1963 stichtte ze de groep Joy & the Hit kids, die later in Joy Unlimited omgedoopt werd. Door televisieoptredens werd ze ook bij het grote publiek bekend. Vanaf '71 zong ze solo.

In 1973 trad ze aan op het Wereldsongfestival in Tokio met het lied Ihr dürft die Augen nicht verschließen, ze werd 11de en kreeg een Outstanding Performance Award en een Outstanding Song Award.

In 1975 vertegenwoordigde ze West-Duitsland op het Eurovisiesongfestival in Stockholm met het lied Ein Lied kann eine Brücke sein. Het lied eindigde op de 17e plaats, maar werd desalniettemin in de harten van de Duitsers gesloten. Het is intussen een evergreen geworden en tot een van de beste schlagers uitgeroepen. In Nederland kennen we vooral de Nederlandse uitvoering van het lied door Gerard Joling: "Zing met me mee".

Een jaar later trouwde Fleming met Bernd Liebenow, die ook haar manager werd. Ze toerde door Argentinië, de DDR (ze was een van de weinige West-Duitse zangers die daar optrad), Scandinavië, China, Frankrijk en de Sovjet-Unie.

In 1986 werd Fleming samen met Marc Berry 4de in de Duitse voorronde van het Songfestival.

In 1990 richtte ze haar eigen platenmaatschappij op. Ze heeft vier kinderen, twee uit haar eerste huwelijk en twee uit haar tweede huwelijk.