Harry Markopolos
Amerikaans investeerder
Waarom dit trending is
Interest in “Harry Markopolos” spiked on Wikipedia on 2026-02-25.
Categorised under Geschiedenis, this article fits a familiar pattern. Historical topics gain renewed attention when tied to commemorations, documentaries, or current events that echo past episodes.
By monitoring millions of daily Wikipedia page views, GlyphSignal helps you spot cultural moments as they happen and understand the stories behind the numbers.
Belangrijkste punten
- Markopolos (Erie (Pennsylvania), 22 oktober 1956) is een voormalig effectenhandelaar die later ging werken als onafhankelijk fraude-expert in Boston.
- Zijn getuigenis voor het Amerikaanse Congres wordt gezien als het belangrijkste bewijsmateriaal tijdens de hoorzittingen over de zaak.
- Hij onderzocht vervolgens gegevens tussen 1993 en 1999 en kwam al snel tot de conclusie dat de voorgespiegelde rendementen alleen door fraude konden worden verkregen.
- Er kwam meer tekening in zijn onderzoek, nadat hij in 2002 een zakenreis naar Europa had gemaakt, waar hij van meerdere Zwitserse en Franse bankiers eensluidende lovende berichten te horen kreeg over hun investeringen bij Madoff.
- Via een contact bij het New Yorkse kantoor van de SEC speelde hij het nieuw verkregen materiaal door, maar ook hier vond hij geen gehoor.
Harry M. Markopolos (Erie (Pennsylvania), 22 oktober 1956) is een voormalig effectenhandelaar die later ging werken als onafhankelijk fraude-expert in Boston. Hij is bekend geworden als een vroege klokkenluider in de mega-Ponzifraude van Bernard Madoff. Zijn getuigenis voor het Amerikaanse Congres wordt gezien als het belangrijkste bewijsmateriaal tijdens de hoorzittingen over de zaak.
Het onderzoek
Eind 1999 werd hij door een van zijn medewerkers getipt over het royale en constante rendement van Madoffs fonds. Hij onderzocht vervolgens gegevens tussen 1993 en 1999 en kwam al snel tot de conclusie dat de voorgespiegelde rendementen alleen door fraude konden worden verkregen. In mei 2000 stuurde hij een rapport van 8 pagina's naar de Securities and Exchange Commission (SEC) waarop hij ondanks herhaald aandringen geen antwoord kreeg; een hernieuwd schrijven eind 2001 had evenmin succes. Er kwam meer tekening in zijn onderzoek, nadat hij in 2002 een zakenreis naar Europa had gemaakt, waar hij van meerdere Zwitserse en Franse bankiers eensluidende lovende berichten te horen kreeg over hun investeringen bij Madoff. Hierdoor vernam hij, dat de activiteiten van Madoff de Verenigde Staten allang waren ontstegen en via diverse hedgefondsen werden voortgezet en uitgebouwd. Via een contact bij het New Yorkse kantoor van de SEC speelde hij het nieuw verkregen materiaal door, maar ook hier vond hij geen gehoor. In 2005 waren de met de fraude gemoeide bedragen, voor zover door hem en zijn team te achterhalen, inmiddels gestegen tot $ 30 miljard; wederom werd met zijn verhaal niets gedaan. In deze periode begon hij zodanig te vrezen voor zijn carrière en zijn gezin, dat hij een journalist van de Wall Street Journal inlichtte, John Wilke. Hoewel deze hem wel steunde kreeg hij van zijn hoofdredactie nooit toestemming een onderzoek in te stellen. Er leek een doorbraak ophanden, toen hij van het hoofd van de Optiebeurs
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0