Giulio Natta

Giulio Natta (Imperia, 26 februari 1903 – Bergamo, 2 mei 1979) was een Italiaanse chemicus die in 1963 samen met Karl Ziegler de Nobelprijs voor de Scheikunde ontving voor hun onderzoek van hogere polymeren.

Biografie

De in de Italiaanse plaats Imperia geboren Giulio Natta was de zoon van Francesco Natta, advocaat en rechter, en Elene Crespi Natta. Hij ontving zijn basis- en voorgezette onderwijs in Genua. Op zestienjarige leeftijd ging hij naar de universiteit van Genua met de bedoeling er wiskunde te gaan studeren. Omdat de studie voor hem veel te abstract was veranderde hij van studierichting. Hij studeerde in 1924 af in de scheikundige technologie aan de Polytechnische Universiteit van Milaan. In 1933 werd hij hoogleraar-directeur van het Instituut voor Algemene Chemie van de Universiteit van Pavia en in 1935 werd hij benoemd tot hoogleraar fysische chemie aan de Universiteit van Rome.

Van 1936 tot 1938 was hij hoogleraar-directeur van het Instituut voor Industriële Chemie aan de Polytechnische Universiteit van Turijn. In 1938 volgde hij de joodse Mario Giacomo Levi op aan de faculteit scheikundige technologie van de Polytechnische Universiteit van Milaan omdat deze moest terugtreden vanwege de rassenwetten die de fascistisch in Italië hadden ingevoerd.

In 1959 kreeg hij de eerste verschijnselen van de Ziekte van Parkinson. Toen hij in 1963 de Nobelprijs in ontvangst mocht nemen was hij reeds ernstig verlamd. Begin jaren zeventig stopte hij definitief met werken. Hij overleed op 2 mei 1979 als gevolg van complicaties opgelopen na een operatie aan een gebroken dijbeen.

Werk

In 1938, onder de bescherming van de Italiaanse overheid, leidde Natta een onderzoeksteam voor het produceren van synthetisch rubber. Het team was succesvol en de productie van butadiene styreenrubber begon tijdens de Tweede Wereldoorlog.