Frederick Banting

Frederick Grant Banting (Alliston, 14 november 1891 – nabij Musgrave Harbour, 21 februari 1941) was een Canadese arts en winnaar van de Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde.

Biografie

Banting werd geboren op een boerderij nabij de Canadese plaats Alliston, 40 mijl ten noorden van Toronto. Hij was de jongste zoon van de boer William Thompson Banting (1849-1928) en Margaret Grant Banting (1854-1940). Hij had drie oudere broers en een oudere zus. Hij studeerde medicijnen aan de Universiteit van Toronto. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij legerarts in het Canadese leger en diende hij in Frankrijk. In 1918 raakte hij ernstig gewond aan zijn rechteronderarm in de Slag bij Cambrai. Ondanks zijn verwonding zette hij zijn werk als arts voort, waarvoor hij in 1919 het Militaire Kruis kreeg.

Nadat de oorlog was geëindigd, keerde hij terug naar Canada waarna hij in London een eigen praktijk begon. Omdat de praktijk niet liep besloot Banting een studie orthopedische geneeskunde te volgen en was hij van 1919 tot 1920 werkzaam als arts in een kinderziekenhuis in Toronto. Vervolgens was hij van 1920 tot 1921 deeltijddocent aan de Universiteit van Western Ontario en tot 1922 lecturer farmacologie aan de Universiteit van Toronto. In 1922 behaalde bij zijn M.D.-graad samen met een gouden medaille.

Vanaf 1920 deed hij onderzoek. Zo ontdekte hij, samen met Charles Best, hoe insuline uit de alvleesklier van honden en later ook geslachte kalveren geïsoleerd kon worden. Dankzij de insuline werd het mogelijk om mensen met diabetes te behandelen. In 1923 kreeg hij hiervoor de Nobelprijs voor geneeskunde. Tegen zijn zin moest hij de prijs delen met het hoofd van het laboratorium, professor J.J.R. Macleod, waar hij werkte. Omdat hij het hiermee niet eens was en meende dat Best meer verdienste had in dit onderzoek, besloot hij zijn geldprijs te delen met Charles Best.