Ferdinand Foch

Ferdinand Foch (Tarbes, 2 oktober 1851 – Parijs, 20 maart 1929) was een maarschalk van Frankrijk. Hij werd befaamd als geallieerd opperbevelhebber op het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Levensloop

Foch was de zoon van een ambtenaar van financiën, die eerst in Tarbes bij de prefectuur van Hautes-Pyrénées was tewerkgesteld en vanaf 1863 in Rodez. Zijn grootvader van moederszijde was officier in het leger van Napoleon. Hij werd streng katholiek grootgebracht en studeerde aan de jezuïetencolleges van Saint-Etienne en Metz.

Loopbaan voor de oorlog

Bij het uitbreken van de Frans-Duitse Oorlog werd hij door de Duitse troepen uit het college in Metz verdreven. Hij nam toen vrijwillig dienst in het Franse leger. Dat zou hem ertoe geleid hebben een militaire carrière te beginnen. Hij studeerde met succes af aan de École Polytechnique. In 1873 werd hij officier bij de artillerie.

Foch volgde verdere cursussen aan de École Supérieure de Guerre (de Hogere Krijgsschool). Van 1895 tot 1901 doceerde hij zelf aan deze instelling: militaire geschiedenis, strategie en algemene tactiek. Foch ontwikkelde zich toen tot een militair theoreticus en schreef twee boeken over oorlogsvoering, waarin hij de nadruk legde op het belang van het offensief. Dit zou grote invloed hebben op de Franse strategie bij het begin van de Eerste Wereldoorlog.

In 1907 werd hij generaal en van 1907 tot 1911 was hij commandant van de École Supérieure de Guerre.