Western blot

De western blot of immunoblot is een analytische techniek in de moleculaire biologie en biochemie waarmee men heel specifiek de aanwezigheid van een bepaald eiwit kan aantonen. Het is een detectiemethode die gebruikt wordt om één of verschillende eiwitten in een complex eiwitmengsel – zoals een cellysaat of weefselextract – zichtbaar te maken. Het is een standaardtechniek in biochemisch onderzoek.

Het uitvoeren van een western blot gaat volgens een vast aantal stappen. Eerst worden de eiwitten in het mengsel op grootte gescheiden door middel van gelelektroforese, veelal SDS-PAGE. Dan worden de gescheiden eiwitten van de gel via een tweede elektroforese overgebracht naar een eiwithechtend membraan (blotting). Ten slotte wordt dit membraan geweekt in een oplossing met antilichamen die specifiek aan het eiwit van interesse binden. De antilichamen kunnen zichtbaar gemaakt worden, bijvoorbeeld via fluorescentie.

De western blot is zeer gevoelig: het kan 1 nanogram of zelfs minder van een specifiek eiwit aantonen. De techniek is nuttig als men wil weten hoe de expressie van een eiwit verandert onder verschillende omstandigheden. Hoewel men door de dikte van de band een idee kan krijgen van de hoeveelheid eiwit in het onderzoeksmonster, zijn western blots meestal ongeschikt om een precieze kwantificatie van het aangetoonde eiwit te geven. Daarvoor wordt vaak gebruik gemaakt van een verwante techniek, de ELISA.