Vitor Belfort
Dlaczego to jest na topie
Interest in “Vitor Belfort” spiked on Wikipedia on 2026-02-28.
Categorised under Sport, this article fits a familiar pattern. Sports articles typically spike during championship events, record-breaking performances, or high-profile transfers and controversies.
At GlyphSignal we surface these trending signals every day—transforming Wikipedia’s vast pageview data into actionable insights about global curiosity.
Kluczowe wnioski
- Vítor Vieira Belfort (ur.
- Kariera MMA UFC W zawodowym MMA zadebiutował w 1996 roku.
- 17 października tego samego roku, zmierzył się z utytułowanym zapaśnikiem Randym Couture, w eliminatorze do walki o pas mistrzowski wagi ciężkiej, lecz przegrał to starcie przez techniczny nokaut w 8 minucie starcia.
- Po nowym roku związał się z czołową japońską organizacją PRIDE Fighting Championships.
- Przez następne dwa lata stoczył dla PRIDE cztery zwycięskie pojedynki m.
Vítor Vieira Belfort (ur. 1 kwietnia 1977 w Rio de Janeiro) – brazylijski zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), mistrz UFC(1997) waga ciężka,(2004) waga półciężka oraz Cage Rage (2007) w wadze półciężkiej (do 93 kg).
Kariera MMA
UFC
W zawodowym MMA zadebiutował w 1996 roku. W lutym 1997, wygrał turniej UFC 12 wagi ciężkiej. 17 października tego samego roku, zmierzył się z utytułowanym zapaśnikiem Randym Couture, w eliminatorze do walki o pas mistrzowski wagi ciężkiej, lecz przegrał to starcie przez techniczny nokaut w 8 minucie starcia. Rok później, na UFC w Brazylii, znokautował rodaka Wanderleia Silvę, zadając mu w biegu całą serię ciosów, po której Silva osunął się po siatce na ziemię. Po nowym roku związał się z czołową japońską organizacją PRIDE Fighting Championships.
PRIDE FC
29 kwietnia 1999, na PRIDE 5, przegrał w swoim debiucie, ze wschodzącą gwiazdą japońskiego MMA Kazushim Sakurabą. Przez następne dwa lata stoczył dla PRIDE cztery zwycięskie pojedynki m.in. nad Gilbertem Yvelem, Bobbym Southworthem czy Heathem Herringiem, po czym ponownie wrócił do UFC.
Powrót do UFC i zdobycie mistrzostwa
W czerwcu 2002, na UFC 37.5, przegrał na punkty Chuckiem Liddellem. Po znokautowaniu Marvina Eastmana w czerwcu 2003 otrzymał szansę walki o mistrzowski pas. 31 stycznia 2004 roku zdobył mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, pokonując w rewanżu przez TKO dotychczasowego mistrza Randy'ego Couture'a. Pas stracił niecałe osiem miesięcy później, gdy podczas UFC 49 przegrał z Couturem w ich trzecim starciu przez TKO. Po przegranej w 2005 z Tito Ortizem, opuścił UFC.
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0