Tutankhamun

Tutankhamun – studyjny jazzowy albumu Art Ensemble of Chicago nagrany w czerwcu 1969 i wydany w tym samym roku przez firmę Freedom.

Historia i charakter albumu

Od połowy lat 60. XX w. amerykańskie poszukujące zespoły jazzowe jak i awangardowi muzycy jazzowi opuszczali USA i przenosili się do „ziemi obiecanej”, którą była Europa, a zwłaszcza dwa miasta: Kopenhaga i Paryż. Przyczyną tego była konserwatywna krytyka amerykańska, która postanowiła bronić esencjonalnego wyrazu amerykańskiej kultury jakim stał się jazz, wyznaczając nieprzekraczalne granice i standardy. Niemogąc doczekać się uznania w kraju, amerykańscy jazzmani przenosili się do bardziej otwartej i nastawionej proawangardowo Europy.

W maju 1969 r. opuścił Stany Zjednoczone Art Ensemble of Chicago. W miesiąc później zrobił to samo zespół Anthony Braxton Trio (Braxton, Wadada Leo Smith – trąbka, i Leroy Jenkins – skrzypce).

W okresie tym AEC był kwartetem i nie posiadał perkusisty. Phil Wilson odszedł na początku 1969 r. do bluesowej chicagowskiej grupy Paul Butterfield Blues Band, w której także grał muzyczny partner Roscoe Mitchella – saksofonista Gene Dinwiddie oraz młody David Sanborn, będący pod wpływem Mitchella. Joseph Jarman, który grał w różnych grupach, po powrocie AEC z San Francisco do Chicago w 1968 r. dołączył do grupy i wkrótce występował już prawie wyłącznie z nimi, stając się stałym członkiem zespołu.

Z powodu braku perkusisty, członkowie grupy zostali zmuszeni do wykorzystywania, jak to sami nazwali, „małych instrumentów”. Były to „przeszkadzajki”, instrumenty perkusyjne i wiele „instrumentów” pochodzenia pozamuzycznego. W czasie jednego koncertu zespół potrafił wykorzystać 500 instrumentów. Także podczas nagrania tego albumu muzycy wykorzystywali owe „małe instrumenty”.