Roger Penrose

Roger Penrose (Colchester (Essex), 8 augustus 1931) is een Brits wis- en natuurkundige. Hij is emeritus hoogleraar wiskunde aan de Universiteit van Oxford en tevens hoogleraar meetkunde aan het Gresham College in Londen. In 2020 kreeg hij de Nobelprijs voor de natuurkunde voor zijn onderzoek aan zwarte gaten, samen met Reinhard Genzel en Andrea Ghez.

Penrose is geboren als zoon van de medici Lionel Penrose en Margaret Leathes. De schaker Jonathan Penrose is zijn broer. Vanwege zijn bijdragen aan de wetenschap werd hij in 1994 in de Britse adelstand verheven.

Als eerste ontdekte Penrose dat singulariteiten die zich binnen in zwarte gaten bevinden ook daadwerkelijk kunnen ontstaan.

Werk: algemeen

Penrose begon zijn wetenschappelijke carrière in de algebraïsche meetkunde na zijn PhD te hebben gehaald aan het St John's College van de Universiteit van Cambridge. Toen hij in de periodes 1952-1955 en 1957-1960 in Cambridge werkte (tussen 1955-1957 was hij docent aan het Bedford College van de Universiteit van Londen), wekten Hermann Bondt en Dennis Sciama zijn belangstelling op voor de algemene relativiteitstheorie. Dankzij zijn wiskundige achtergrond benaderde hij dat onderwerp anders dan tot dan toe gebruikelijk was. Hij had een bijzondere belangstelling voor de globale lichtkegelstructuur van de ruimtetijd en voor de vergelijkingen van velden met rustmassa 0. In 1965, tien jaar na het overlijden van Albert Einstein, bewees hij met vindingrijke wiskundige methodes dat zwarte gaten een rechtstreeks gevolg zijn van Einsteins relativiteitstheorie. Dit leidde tot het besef bij natuurkundigen dat zwarte gaten echt kunnen bestaan en waar actief in het heelal naar gezocht moest worden.