Otto Hahn

Otto Hahn, OBE, (Frankfurt am Main, 8 maart 1879 – Göttingen, 28 juli 1968) was een Duits natuur- en scheikundig hoogleraar te Berlijn. Hij was een pionier op het gebied van de radiochemie. Hahn was de ontdekker van talrijke isotopen, van het protactinium (1917), van het verschijnsel nucleaire isomerie in 'uranium-Z' (1921) en de kernsplijting van uranium (1938), waarvoor hij in 1944 de Nobelprijs voor Scheikunde ontving. Hahn wordt door Glenn T. Seaborg gezien als de vader van de nucleaire chemie.

Biografie

De in 1879 geboren Hahn was de jongste zoon van Heinrich Hahn (1845-1922), glazenier en ondernemer, en Charlotte Giese Stutzmann (1845-1905). Samen met twee andere broers en een halfbroer uit Charlotte's eerste huwelijk bracht hij zijn vroege jeugd door in bittere armoede. Langzamerhand namen Heinrichs zaken toe en de familie Hahn bereikte uiteindelijk het niveau van de middenklasse.

Opleiding

Op de middelbare school toonde Hahn al vroeg een interesse voor de wetenschap, waarbij hij rond zijn vijftiende in de waskamer experimenteerde met eenvoudige scheikundige proefjes. Tegen de wens van zijn ouders, die hoopten op een carrière in de architectuur, begon hij in 1897 aan een studie scheikunde aan de universiteit van Marburg. Zijn vierde en vijfde semester bracht hij door bij Adolf von Baeyer op de universiteit van München. In 1901 promoveerde hij in de organische scheikunde.

Na een jaar dienstplicht keerde hij terug naar Marburg, waar hij twee jaar lang werkte als assistent van zijn promotor Theodor Zincke. Om zijn kansen in de Duitse chemische industrie te vergroten, besloot Hahn om een jaar door te brengen in Engeland om zijn Engels op te poetsen en zijn kennis in de scheikunde te vergroten. Via Zincke kreeg hij een onderzoekspositie aangeboden bij William Ramsay in zijn laboratorium aan de University College London.