Maurice Papon

Maurice Papon (Gretz-Armainvilliers (Seine-et-Marne), 3 september 1910 - Pontault-Combault (Seine-et-Marne), 17 februari 2007) was een Frans oud-politiefunctionaris en politicus (hij was burgemeester, minister en parlementariër) die in 1998 door het Hof van Assisen in Bordeaux werd veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf wegens misdaden tegen de menselijkheid, die hij had begaan in Vichy-Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Papon was in de jaren zestig werkzaam bij de Parijse politie en droeg de verantwoordelijkheid voor de dood van ongeveer tweehonderd demonstranten, naar aanleiding van het bloederig neerslaan van een Algerijnse demonstratie. Mark Mazower schreef erover in zijn studie Dark Continent. In de regering van president Giscard d'Estaing was hij minister van begroting.

Als politiechef in Vichy ten tijde van de oorlog was hij secretaris-generaal voor Politie, Financiën, Gezondheid, Jeugd en Transport, en in die bevoegdheid verantwoordelijk voor de deportatie van 1.560 Joden. Op 6 mei 1981 kwamen deze misdrijven aan het licht door een artikel van Nicolas Brimo in de Franse krant Le Canard enchaîné.

Zijn proces werd in maart 1998 nog korte tijd geschorst, nadat de vrouw van Papon op 25 maart 1998 op 88-jarige leeftijd was overleden. Hij mocht haar begrafenis bijwonen.

Na zijn veroordeling in 1998 ging hij naar het Franse Hof van Cassatie, dat op 21 oktober 1999 zijn cassatieberoep tegen zijn veroordeling verwierp. Papon was op dat moment op vrije voeten vanwege zijn slechte gezondheid en vluchtte naar Zwitserland, waar hij even later in het wintersportoord Gstaad kon worden gearresteerd en worden uitgeleverd aan Frankrijk. Diezelfde maand verscheen zijn boek Niemand wil de waarheid weten over zijn jarenlange juridische strijd met de Franse justitie. Er restte hem op dat moment nog een gratieverzoek bij de Franse president Jacques Chirac, maar deze wees dit verzoek op 7 maart 2000 af.