Lluís Companys

Lluís Companys i Jover (ur. 21 czerwca 1882 w El Tarròs, zm. 15 października 1940 w Barcelonie) – hiszpański polityk i prawnik, zwolennik niepodległości Katalonii, lider partii Republikańska Lewica Katalonii (Esquerra Republicana de Catalunya). Przewodniczący Generalitat de Catalunya od 1934 i przez cały okres trwania wojny domowej aż do śmierci w 1940. Companys jest katalońskim bohaterem narodowym, patronem między innymi stadionu olimpijskiego w Barcelonie.

W czasie wojny domowej stanął po stronie rządu republikańskiego przeciwko nacjonalistom gen. Francisco Franco, porzucił swoje dążenia niepodległościowe, ograniczając się do obrony autonomii Katalonii w ramach Republiki Hiszpańskiej. Po przegranej wojnie przebywał na emigracji, jednakże wpadł w ręce Gestapo, która wydała go wojskom generała Francisco Franco. 15 października 1940 roku został rozstrzelany w Barcelonie.

Młodość

Rodzice Josep Companys i Maria Lluïsa de Jover należeli do bogatego chłopstwa.
Po ukończeniu prawa na Uniwersytecie Barcelońskim, Companys już w młodości uczestniczył w życiu politycznym Katalonii. W roku 1906 po spaleniu przez wojsko redakcji dwóch gazet katalońskich, Cu-Cut! y La Veu de Catalunya i przyjęciu przez Kortezy Ustawy o jurysdykcjach (poddającej wszelkie ustne i pisemne ataki na jedność państwa pod jurysdykcje wojska) wziął udział w stworzeniu partii Solidaridad Catalana (Solidarność Katalońska). Później przyłączył się do Unió Federal Nacionalista Republicana (Unia Federacyjno-Nacjonalistyczno-Republikańska) i został szefem jej młodzieżówki. Dowodem na intensywność jego działalności jest piętnaście aresztowań. Po rewolcie zwanej Tragicznym Tygodniem (26 lipca – 2 sierpnia 1909), został w policyjnych raportach określony jako jednostka niebezpieczna.