Krakatau

Krakatau, nazywana też Krakatoa lub Krakatao – wyspa wulkaniczna, znajdująca się w Cieśninie Sundajskiej, pomiędzy wyspami Sumatra i Jawa w Indonezji.

Wyspa jest aktywnym wulkanem klasyfikowanym jako stratowulkan.

Erupcja w V–VI wieku n.e.

W V lub VI stuleciu naszej ery nastąpiło zapadnięcie się pierwotnego wulkanu i powstała kaldera 7-kilometrowej długości (na podstawie jawajskich ksiąg królewskich wskazuje się około 416 r. n.e., jednak niektórzy badacze wskazują rok 535 n.e., dowodząc, iż to wydarzenie może być przyczyną obserwowanego wówczas globalnego ochłodzenia w latach 535–536).

Pozostałości tego dawnego wulkanu tworzą wysepki Verlaten i Lang. W późniejszym okresie utworzyły się trzy, leżące w centralnej części kaldery wulkany: Rakata, Danan oraz Perbuwatan. Ich kratery wznosiły się jeden obok drugiego na jednej linii i tworzyły wyspę wulkaniczną – Krakatau.

Erupcja w 1883 roku

Od 1878 roku odczuwano coraz częstsze i silniejsze trzęsienia ziemi w rejonie zatoki, zachodniej Jawy i wschodniej Sumatry.

1 września 1880 silne trzęsienie ziemi uszkodziło latarnię morską „First Point” na zachodnim brzegu Jawy (70 km na południowy wschód od Krakatau). Kolejne wstrząsy odczuwane były pomiędzy 9–10 oraz 15–20 maja 1883 roku w Katimbang.