Jake LaMotta

Jake LaMotta, właśc. Giacobbe LaMotta (ur. 10 lipca 1922 w Nowym Jorku, zm. 19 września 2017 w Aventurze) – amerykański bokser pochodzenia włoskiego, zawodowy mistrz świata wagi średniej (1949–1951) i stand-uper.

Wyróżniał się niezwykłą wytrzymałością i z tego powodu był nazywany „Bykiem z Bronksu” (Bronx Bull). Stoczył 106 walk, wygrał 83 z nich (30 przed czasem), zremisował w 4, a przegrał 19. W 1990 został wprowadzony do International Boxing Hall of Fame. W 2002 zajął 52. miejsce na liście „80 najlepszych wojowników ostatnich 80 lat” magazynu „The Ring”.

Życiorys

Młodość

Urodził się w Lower East Side, dzielnicy Manhattanu, jako jedno z pięciorga dzieci Elizabeth (Merluzzo) i Josepha LaMotty. Jego matka urodziła się w Stanach Zjednoczonych w rodzinie włoskich imigrantów, podczas gdy jego ojciec był imigrantem z Mesyny na Sycylii. Miał dwie siostry – Annę (ur. 1924, zm. 2021) i Marię oraz dwóch braci – Giuseppe „Joeya” (ur. 1925, zm. 2020) i Alberta (ur. 1929, zm. 2021). Rodzina mieszkała krótko w Filadelfii, po czym wróciła do Nowego Jorku i osiedliła się w nowojorskiej dzielnicy Bronx. Jego ojciec zmuszał go do walki z innymi chłopcami za pieniądze sąsiadów, które wykorzystywał na opłacenie czynszu. LaMotta wpadał w konflikty z prawem, a po tym, jak został złapany za usiłowanie włamania, trafił do zakładu poprawczego Coxsackie dla młodocianych przestępców. Tam nauczył się boksować i potem brał udział w walkach amatorskich. Podczas II wojny światowej został zwolniony ze służby wojskowej z powodu operacji wyrostka sutkowego na jednym z uszu.