Jacques Villeret
aktor francuski
Dlaczego to jest na topie
Interest in “Jacques Villeret” spiked on Wikipedia on 2026-02-26.
Categorised under Rozrywka, this article fits a familiar pattern. Entertainment topics frequently surge on Wikipedia following major media events, premieres, or unexpected celebrity developments.
By monitoring millions of daily Wikipedia page views, GlyphSignal helps you spot cultural moments as they happen and understand the stories behind the numbers.
Kluczowe wnioski
- Jacques Villeret , właśc.
- 6 lutego 1951 w Tours, zm.
- Życiorys Syn Annette Bonin i kabylskiego Algierczyka, Ahmeda Boufroury, miał dziewięć miesięcy, gdy jego rodzice rozwiedli się.
- Większą część swojego dzieciństwa spędził w Loches, w Regionie Centralnym, w departamencie Indre i Loara.
Jacques Villeret, właśc. Jacky Boufroura (ur. 6 lutego 1951 w Tours, zm. 28 stycznia 2005 w Évreux) – francuski aktor i producent filmowy.
Życiorys
Syn Annette Bonin i kabylskiego Algierczyka, Ahmeda Boufroury, miał dziewięć miesięcy, gdy jego rodzice rozwiedli się. Matka ponownie wyszła za mąż za Raymonda Villereta. Większą część swojego dzieciństwa spędził w Loches, w Regionie Centralnym, w departamencie Indre i Loara.
Jego najbardziej znane role to pozaziemski mieszkaniec w komedii sci-fi Jeana Giraulta Kapuśniaczek (La Soupe aux choux, 1981) z Louisem de Funès, marszałek Ludwig von Apfelstrudel, przybrany brat Hitlera w komedii Dziadek organizuje partyzantkę (Papy fait de la résistance, 1983) u boku Christiana Claviera i Thierry’ego Lhermitte oraz autystyczny Maurice Leheurt/Mo w filmie Gérarda Krawczyka Lato lekko nachylone (L'Été en pente douce, 1987).
Rola bohatera w komedii Claude Leloucha Robert i Robert (Robert et Robert, 1978) oraz postać François Pignona w komedii Kolacja dla palantów (Le Dîner de cons, 1998) została uhonorowana nagrodą Cezara.
Występował także na scenie w sztukach: Frytki, frytki (Des frites, des frites, 1971), Zajmij się swoją Amelią (Occupe-toi d’Amélie, 1972), klasycznej komedii Moliera Szelmostwa Skapena (Les fourberies de Scapin, 1973), Gomina (1974), One-man show (1975-1983), C’est encore mieux l’après-midi (1987), Un fil à la patte (1989), Kontrabas (La Contrebasse, 1990), Kolacja dla palantów (Le Dîner de cons, 1993-1994) i Jeffrey Bernard est souffrant (2000).
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0
