INS Vikrant (2013)
Dlaczego to jest na topie
Interest in “INS Vikrant (2013)” spiked on Wikipedia on 2026-02-26.
Categorised under Nauka i przyroda, this article fits a familiar pattern. Science and technology topics tend to trend after breakthroughs, space missions, health announcements, or widely shared research findings.
At GlyphSignal we surface these trending signals every day—transforming Wikipedia’s vast pageview data into actionable insights about global curiosity.
Kluczowe wnioski
- INS Vikrant – współczesny indyjski lotniskowiec, pierwszy okręt tej klasy wybudowany w Indiach, którego konstrukcja została opracowana przy udziale przedsiębiorstw zachodnich.
- Ma wyporność 37 500 ton i długość 262 metrów, a napędzają go turbiny gazowe.
- Nie posiada katapult, natomiast operacje lotnicze odbywają się w systemie STOBAR.
- XX wieku posiadała w swoim składzie lotniskowce budowy brytyjskiej.
- Program był początkowo prowadzony pod nazwą Air Defence Ship (ADS, okręt obrony powietrznej).
INS Vikrant – współczesny indyjski lotniskowiec, pierwszy okręt tej klasy wybudowany w Indiach, którego konstrukcja została opracowana przy udziale przedsiębiorstw zachodnich. Jednostka została zwodowana w 2013 roku i weszła do służby w 2022 roku. Ma wyporność 37 500 ton i długość 262 metrów, a napędzają go turbiny gazowe. Może przenosić do 40 samolotów i śmigłowców – w praktyce około 20 samolotów. Nie posiada katapult, natomiast operacje lotnicze odbywają się w systemie STOBAR.
Budowa
Indyjska Marynarka Wojenna od lat 60. XX wieku posiadała w swoim składzie lotniskowce budowy brytyjskiej. W 1989 wszczęto prace nad zaprojektowaniem w Indiach własnego lotniskowca w celu zastąpienia starych okrętów, początkowo prowadzone z pomocą francuskiego koncernu DCN. Program był początkowo prowadzony pod nazwą Air Defence Ship (ADS, okręt obrony powietrznej). Planowano rozpoczęcie budowy na 1993 rok, lecz program ten został anulowany z uwagi na kryzys gospodarczy. Ponownie decyzję o budowie własnego lotniskowca rząd Indii podjął 14 czerwca 1999 roku. Tym razem prace projektowe podjęto z udziałem włoskiego koncernu Fincantieri, który był odpowiedzialny także za integrację urządzeń napędowych. Wybrano dla lotniskowca konfigurację STOBAR, z krótkim startem samolotów przy pomocy skoczni dziobowej i lądowaniem z użyciem aerofiniszera, na wzór przebudowanego w Rosji dla Indii lotniskowca INS „Vikramaditya”. Pomocy w konstruowaniu udzielało także rosyjskie Newskie Biuro Konstrukcyjne. Od sierpnia 2005 roku program był prowadzony pod nazwą Indigenous Aircraft Carrier (IAC, rodzimy lotniskowiec).
Content sourced from Wikipedia under CC BY-SA 4.0
