Hjalmar Branting

szwedzki polityk, noblista pokojowy (1860-1925)

2 min czytania

Dlaczego to jest na topie

Interest in “Hjalmar Branting” spiked on Wikipedia on 2026-02-28.

Categorised under Nauka i przyroda, this article fits a familiar pattern. Science and technology topics tend to trend after breakthroughs, space missions, health announcements, or widely shared research findings.

At GlyphSignal we surface these trending signals every day—transforming Wikipedia’s vast pageview data into actionable insights about global curiosity.

2026-01-30Szczyt: 132026-02-28

Łącznie 30 dni: 103

Kluczowe wnioski

Karl Hjalmar Branting (ur.
24 lutego 1925 tamże) – szwedzki polityk, laureat Pokojowej Nagrody Nobla.
W 1882 podjął pracę jako asystent dyrektora Obserwatorium Sztokholmskiego.
Po bankructwie wydawnictwa w 1886 pracował w Socialdemokraten .
W okresie od 1896 do 1925 był deputowanym do Riksdagu.

Karl Hjalmar Branting (ur. 23 listopada 1860 w Sztokholmie, zm. 24 lutego 1925 tamże) – szwedzki polityk, laureat Pokojowej Nagrody Nobla.

Studiował matematykę i astronomię na Uniwersytecie w Uppsali. W 1882 podjął pracę jako asystent dyrektora Obserwatorium Sztokholmskiego.

W 1883 został współpracownikiem, a następnie redaktorem czasopisma Tiden. Po bankructwie wydawnictwa w 1886 pracował w Socialdemokraten. W 1889 współtworzył Szwedzkią Socjaldemokratyczną Partię Robotniczą, a od 1907 był jej przewodniczącym. W okresie od 1896 do 1925 był deputowanym do Riksdagu. Od początku XX w. negował koncepcję walki rewolucyjnej i dyktatury proletariatu. W latach 1917–1918 był ministrem finansów, w 1919 przewodniczącym kongresu II Międzynarodówki w Bernie. Był również uczestnikiem konferencji pokojowej w Paryżu 1919, a także konferencji w Londynie w sprawie Wysp Alandzkich w 1920. Od marca do września 1920, od września 1921 do kwietnia 1923 i od października 1924 do stycznia 1925 sprawował stanowisko premiera, w latach 1921–1923 ministra spraw zagranicznych, natomiast w latach 1922–1925 członka Rady Ligi Narodów. Był też inicjatorem rewizji konstytucji i utworzenia ministerstwa opieki społecznej oraz rzecznikiem respektowania praw małych narodów, oraz zdeklarowanym pacyfistą. Był zwolennikiem reformizmu, przeciwnikiem przewrotu bolszewickiego w Rosji w 1917. W 1921 został wyróżniony Pokojową Nagrodą Nobla.