Hans Oster

Hans Paul Oster (ur. 9 sierpnia 1887 w Dreźnie, zm. 9 kwietnia 1945 w obozie koncentracyjnym we Flossenbürgu) – niemiecki generał major, wiceszef Abwehry i bliski współpracownik Wilhelma Canarisa, jedna z czołowych postaci antynazistowskiego ruchu oporu w latach 1938–1943, członek opozycji antyhitlerowskiej.

Życiorys

Początki kariery wojskowej

Oster wstąpił do wojsk artyleryjskich w 1907. Podczas I wojny światowej służył na froncie zachodnim do 1916 gdzie wykazał się odwagą, pomysłowością i nieszablonowym myleniem. Został mianowany kapitanem i przeniesiony do sztabu 23. dywizji armii cesarskiej. Po I wojnie światowej wszedł do korpusu oficerskiego Reichswehry, służąc początkowo na stanowiskach liniowych, a później sztabowych gdzie zetknął się z późniejszymi uczestnikami zamachu 20 lipca 1944: Friedrichem Olbrichtem i Erwinem von Witzlebenem. W 1929 awansował na majora, jednak w 1932 został zmuszony do dymisji ze względów obyczajowych (romans z żoną kolegi).

W 1933 Oster podjął pracę w Ministerstwie Lotnictwa na stanowisku cywilnym, by pod koniec roku przejść do Abwehry (niem. Abwehr – wywiad i kontrwywiad wojskowy) podlegającej wówczas Ministerstwu Obrony. W tym czasie poznał kolejnych uczestników przyszłego zamachu na Adolfa Hitlera – szefa Kripo (niem. Kriminalpolizei) Arthura Nebe i Hansa Bernda Giseviusa wysokiego funkcjonariusza tajnej policji państwowej Gestapo (niem. Geheime Staatspolizei) prowincji pruskiej. Oster stał się także bliskim współpracownikiem Wilhelma Canarisa, szefa Abwehry.