Grand Slam

Grand Slam – największa konwencjonalna bomba burząca (sejsmiczna) zbudowana przez Brytyjczyków pod koniec 1944 roku.

Używano jej do niszczenia wiaduktów i mostów (po wbiciu się w grunt eksplodowała i powodowała wstrząs o sile do 3,6 w skali Richtera co skutkowało zawaleniem się konstrukcji nawet bez bezpośredniego trafienia), oraz silnie zbrojonych bunkrów U-Bootów, takich jak bunkier okrętów podwodnych Valentin. Zaprojektowana przez inżyniera aeronautyki Barnesa Wallisa. Była rozwojową wersją bomb Tallboy, którymi RAF zatopił w listopadzie 1944 roku pancernik „Tirpitz“. Przy długości 7,7 m ważyła 9979 kg z czego 40% stanowił materiał wybuchowy (Heksogen) (22 000 funtów) i została użyta 41 razy podczas II wojny światowej. Po raz pierwszy 14 marca 1945 roku przeciwko podwójnemu wiaduktowi w Bielefeld na linii Hamm-Hannover (niem. Schildescher Viadukt). Wybuch spowodował zawalenie się podwójnego wiaduktu na długości około 100 m.

W następnych tygodniach zniszczone zostały dalsze strategicznie ważne wiadukty w pobliżu Altenbeken oraz w pobliżu Arnsbergu (niem. Arnsberger Viadukt), Nienburg i Bremy, w wyniku czego większość linii kolejowych prowadzących z Zagłębia Ruhry została przerwana.

Jedynym samolotem, który mógł unieść tak ciężką bombę był Avro Lancaster w wersji B. Mk I (Special) z usuniętymi drzwiami komory bombowej i z wzmocnionym podwoziem w celu umożliwienia przenoszenia pojedynczej bomby Grand Slam. W celu zmniejszenia masy samolotu usunięto przednią i górną środkową wieżyczkę strzelecką.